واسطه مرگ خاتمه نمىيابد بلكه پس از اين جهان جهان ديگرى هست كه انسان‌ها در آنجا پاداش و سزاى اعمال و كردار خويش را خواهند ديد . خداوند در قرآن مىفرمايد : يَوْمَئِذٍ يَصْدُرُ النَّاسُ أَشْتاتاً لِيُرَوْا أَعْمالَهُمْ * فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ * وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ ( سورهء زلزله / 5 تا 8 ) . يعنى : در آن روز مردم به صورت گروه‌هاى پراكنده ( از قبرها ) خارج مىشوند تا اعمالشان به آنها نشان داده شود ، پس هر كس هم وزن ذره‌اى كار خير انجام دهد آن را مىبيند و هر كس هم وزن ذره‌اى كار بد كرده آن را مىبيند . آرى تنها چيزى كه نفس سركش انسان را از شرارت و تعدى و تجاوز به حقوق ديگران بازمىدارد اعتقاد به معاد است ، تنها امرى كه بشر را از شهوترانى و فواحش و منكرات و بدىها منع مىكند پذيرفتن روز حساب و مجازات است ، تنها پليس مخفى كه در آشكار و پنهان مراقب كردار و رفتار او مىباشد همانا اعتقاد بروز جزا و دار مكافات است و در قرآن مجيد هر جا وصف ايمان و مؤمنين را مىنمايد اساس و پايه ايمان را روى دو امر ( اعتقاد به مبدأ و اعتقاد به معاد ) استوار فرموده و پس از آن لوازم اين ايمان كه تقوا و عمل صالح است متذكر مىشود . بلكه اعتقاد به معاد لازمه اعتقاد به مبدأ است و هر كس به مبدأ اعتراف و اقرار كند از اعتقاد به معاد ناگزير است و بر اين اساس همهء اديان الهى و همهء كسانى كه پيرو يكى از انبياء